België het eerste EU-land met een handelsverbod voor zeehondenproducten!
Een honderdtal actievoerders zijn in Madrid uit de kleren gegaan om te protesteren tegen de zeehondenjacht in Canada. De actievoerders gingen naakt op de grond liggen en waren bedekt met rode verf, alsof ze bebloed waren.
De actie vond plaats op de Puerta del Sol, het centrale plein van de Spaanse hoofdstad, en werd georganiseerd door de dierenrechtenorganisatie Fondation Equanimal. Ze protesteerden tegen de zeehondenjacht in de Saint Lawrencebaai, een baai aan de Atlantische oceaan, en op andere plaatsen langs de Atlantische kust.
Verbod op producten
"We willen de mensen ervan bewust maken dat de dieren kunnen voelen en lijden als ons", zei Silvia Toval, woordvoerder van de organisatie. "En we protesteren tegen het bloedbad, waar honderdduizenden zeehonden het slachtoffer van zullen worden en dat gaat beginnen in Canada."
Op andere plaatsen in de wereld waren er dit weekend gelijkaardige acties. Equanimal zegt dat het ook druk wil uitoefenen op het Europees Parlement. Begin april moet het zich uitspreken over een eventueel verbod op een commercialisering van afgeleide producten van zeehonden in de EU.
Canada verdedigt de traditionele zeehondenjacht, die al 350 jaar bestaat, en liet afgelopen jaar toe dat er 275.000 zeehonden werden gedood. Dat is bijna een derde van alle zeehonden die wereldwijd ieder jaar worden gedood. (afp/ka)
FEITEN
Honderdduizenden zeehonden worden voor hun huid op gruwelijke wijze gedood tijdens de jaarlijkse zeehondenjacht in Canada. De zeehondenkillers gebruiken een hakapik om de dieren te doden. De hakapik is een ongeveer anderhalve meter lange knuppel met aan het ijzeren uiteind een gebogen dikke kopspijker van wel 14 cm lang. Daarmee slaat hij meedogenloos toe. 95% van de gedode dieren is 12 dagen tot 12 weken oud.
Velen blijven doodbloeden op het ijs. Sommige babyzeehondjes worden zelfs levend gevild, terwijl ze nog liggen te stuiptrekken van pijn.
De meeste karkassen (inclusief het vlees) worden gewoon weer op het ijs gegooid. Al deze barbaarse wanpraktijken worden gesubsidieerd door de Canadese regering met geld van de belastingbetaler, hoewel de meeste Canadezen tegen de jacht gekant zijn.
30 jaar geleden werden de eerste beelden verspreid van de moordende knuppels en de angstige zeehonden.
Er brak er een golf van protest uit waardoor in 1984 een invoerverbod kwam van de zogenaamde whitecoats (de pelsen van de pasgeboren witte zeehonden) in Europa. Maar 20 jaar later zijn de jagers opnieuw opgedoken. Het moorden van iets oudere dieren gaat door maar ook nu neemt het protest wereldwijd toe.
Er zijn landen die pleiten voor een algemeen handelsverbod op zeehondenpelzen. België staat daar volledig achter. Het wetsontwerp voor een handelsverbod in België is unaniem goedgekeurd door in het Parlement. GAIA is resoluut gekant tegen het afslachten van zeehonden en wil dat de zeehondenjacht voorgoed ophoudt. Deze misdaden moeten voor eens en voor altijd stoppen!
Sommige landen hebben daar echt een trauma van. Canada bijvoorbeeld, waar de regering toestaat dat elk jaar in de prille lente meer dan 250.000 zeehondenpups gedood mogen worden. In Groenland worden elk jaar 25.000 zeehonden afgemaakt. In Namibië staat de overheid toe dat er elk jaar 67.000 afgemaakt worden, maar van toezicht is daar weinig sprake.
Toeristische attractie
Noorwegen is het vierde land waar de zeehondenjacht is geïnstitutionaliseerd. Net als in Canada krijgen zowel jagers als verwerkers van zeehondenproducten daar subsidies. In 2005 lanceerden de Noren zelfs een initiatief om van de zeehondenjacht een toeristische attractie te maken. Het aantal gedode zeehonden in het Scandinavische land schommelt enorm van jaar tot jaar. In 2005 piekte de jacht met 21.597 dieren, in 2008 waren het amper 1.260.
Poetin zegt njet
Ook de Russen kloppen graag op zeehonden, maar niemand heeft eigenlijk een idee van hoeveel ze er doden. 35.000 is een cijfer dat vaak terugkomt. In 2000 stemde het Russisch parlement met 273
tegen 1 om een de jacht op zeehonden te verbieden. President Vladimir Poetin stelde echter zijn veto.
"Vroeger kreeg je er geld voor,
nu draaien ze je in de bak"
Het valt niet te ontkennen dat zeehonden veel vis eten. En dat zien vissers niet graag. Volgens de vissers zijn zeehonden ook verspillers: vaak nemen ze gewoon één grote hap van een vis, bij voorkeur uit een stuk buik waar er geen graten zijn. "Toen ik klein was, probeerden we zeehonden te vangen en dan sneden we hun neus af. Per neus kregen we 5 dollar", verhaalt Rich Arnold, een ondertussen gepensioneerde visser uit Gloucester in New England, één van de belangrijkste maar in verval geraakte vissershavens aan de Noord-Amerikaanse Atlantische kust. "Als je dat vandaag de dag zou doen hier in de States, draaien ze je waarschijnlijk in de bak."
Laat de haaien er op los
Arnold vindt dat het beschermen van die "smerige beesten één van de grootste stommiteiten ooit" is. Zoals de meeste Amerikaanse en Canadese vissers die we spraken, gelooft hij dat de zeehond één van de voornaamste redenen is waarom sinds begin jaren negentig de visserij aan de Amerikaanse en Canadese kant van de Noord-Atlantische Oceaan is ingestort. "Hier is het zelfs zo erg dat er een wet is dat je ze op het strand moet gerust laten", mijmert hij. "Het beste wat we kunnen hopen is dat de grote witte haaien ze hier vinden. Dan zijn we er vanaf en dat spektakel trekt misschien nog wat toeristen."
Wormen à gogo
En dan zijn er de wormen. In veel visfabrieken waar ze verse kabeljauw fileren doen ze dat op glazen tafels, met daaronder felle lampen. Zo zien de visverwerkers beter de wormen in de vis, die ze er vervolgens met pincetten uithalen. Die wormen zijn ondermeer parasieten die in zeehonden leven. Hoe meer zeehonden, hoe meer wormen in de vis redeneert de visindustrie.
"Ze vreten echt alles"
Ken Frank is kabeljauwspecialist bij het Bedford Institute in Dartmouth (Nova Scotia). Hij is formeel: "Zeehonden zijn geen kabeljauweters. Hun dieet is ingesteld op vetrijke soorten zoals haring, makreel en zeepaling", zegt hij. "Dat is met kabeljauw wel anders. Dat zijn bodemvissen én echte varkens. Die vreten echt alles. We hebben de zotste dingen in hun maag gevonden. Jesus, in kabeljauwlever zitten vaak meer wormen dan iets anders. Dat komt omdat ze zoveel uitwerpselen van zeehonden eten."
"Zeehonden jagen kabeljauw niet weg, dat doen mensen. En als de apex-predator verdwijnt wordt zijn plaats ingenomen door kleinere vissen zoals haring, makreel en zeepaling. Daar zijn zeehonden wel tuk op, dus het is logisch dat ze opduiken op plaatsen waar kabeljauw verdwijnt."
Jaws
Ook dat van die haaien vindt hij maar onzin. "Die mannen hebben Jaws niet gezien zeker? Welke toerist gaat hier nog pootje baden als er great whites voor de kust patrouilleren?"
Global warming
Er blijken nog een aantal dingen niet te kloppen. Zoals de fameuze "explosie" van het aantal zeehonden waar de vissers het over hebben. Er zijn nu 70 procent minder zeehonden in de Atlantische Oceaan en de poolgebieden dan honderd jaar geleden. Bedreigd kan je phoca groenlandica voorlopig nochtans moeilijk noemen. Naargelang de bron zijn er nog twee à zes miljoen. Probleem is dat het de jongste jaren pijlsnel bergaf gaat met de populatie. De zeehonden zijn immers bij de voornaamste slachtoffers van global warming.
Warmere winters leiden immers tot minder en dunner ijs. Het ijs waarop de pups geboren worden, smelt ook vroeger, vaak voordat de zeehodjes leren zwemmen en daardoor verdrinken ze massaal. Een ander probleem is vervuiling. Zeezoogdieren slaan schadelijke stoffen zoals PCB's op in hun vetlaag. De concentratie daarvan hoopt in die mate op dat de dieren zich bijvoorbeeld moeilijker kunnen voortplanten.
Nog eens min 70 procent?
Ondertussen blijft de zeehondenjacht de grootste jacht op zeezoogdieren ter wereld. Samen met de effecten van vervuiling en global warming maakt dat volgens de IFAW (International Fund for
Animal Welfare) dat de zeehondenpopulatie nog eens 70 procent zal afnemen in de komende 15 jaar.
De Canadees snapt het niet
Het rapport, waaraan een legertje gereputeerde marinebiologen meewerkten, werd gepresenteerd aan de Canadese premier en de Minister van Visserij en de Oceanen. Die het simpelweg naast zich
neerlegden. Uit electoraal belang waarschijnlijk, want veel Canadezen snappen totaal niet wat de rest van de wereld toch zo storend vindt aan de jaarlijkse slachtpartij. HLN.BE heeft al anderhalf jaar een redactie in Montreal en kan er over meepraten.
Ze zweren bij het idee dat de jacht nodig is, gewoon om de zeehondenpopulatie in toom te houden, want voor de doorsnee Canadees staat een overschot aan zeehonden gelijk aan een tekort aan vis.
"Kan niet"
"Ongebreidelde groei van populaties is technisch gezien mogelijk, maar dat is theorie. Het komt het in de natuur nooit voor omdat dieren worden geconfronteerd op een bepaald moment met beperkte bronnen, zowel qua voedsel als qua levensruimte. De enige schuldige aan de lage visstand is de mens", vertelde Daniel Pauly van de Universiteit van British Columbia in Vancouver ons toen we hem met het vraagstuk confronteerden. Pauly runt het wereldvermaarde
Fisheries Centre.
Brutaal
Naast het effect dat de zeehondenjacht heeft op de toekomst van de soort, kunnen er toch ook een aantal ethische vragen gesteld worden over de brutale manier waarop die jacht gebeurt. Dat is niet meteen iets waarmee we ons als mensheid anno 2010 willen associëren. We kennen allemaal de beelden van het doodknuppelen.
Een onafhankelijk team van dierenartsen volgde een seizoen lang de slachtpartij in opdracht van zowaar de Canadese overheid. Wat ze vaststelden: 79 procent van de jagers nam niet de moeite om vast te stellen of een dier dood was voor ze het gingen villen.
In 40 procent van de gevallen moest een jager de zeehond nog een keer slaan, waarschijnlijk omdat het na de eerste klap of het eerste schot nog bij bewustzijn was. Bij 42 procent van de dieren troffen de artsen geen of slechts heel geringe scheuren in de schedel aan. Dat duidt erop dat ze hoogstwaarschijnlijk nog bij bewustzijn waren toen ze werden gevild.
Onaanvaardbaar
In het rapport vinden we ook terug dat er dieren aan pikhaken worden geslagen en nog bij bewustzijn over het ijs worden gesleept. Sommige van deze dieren leven zelfs nog als ze aan boord van de schepen worden getrokken.
Het is duidelijk: los van de al dan niet noodzakelijkheid, de zeehondenjacht in zijn huidige vorm leidt tot aanzienlijk en onaanvaardbaar dierenleed. Hoe je het ook bekijkt. (mvl)
Zeehonden zijn de favoriete zwarte schapen van vissers. Of het nu Down Under, in Noord-Amerika of in Europa was: we kregen altijd wel te horen dat zeehonden verantwoordelijk zijn voor het verdwijnen van vis.
nog bij bewustzijn toen ze werden gevild.
Naast het effect dat de zeehondenjacht heeft op de toekomst van de soort, kunnen er toch ook een aantal ethische vragen gesteld worden over de brutale manier waarop die jacht gebeurt. Dat is niet meteen iets waarmee we ons als mensheid anno 2010 willen associëren. Een onafhankelijk team van dierenartsen volgde een seizoen lang de slachtpartij in opdracht van zowaar de Canadese overheid. Wat ze vaststelden: 79 procent van de jagers nam niet de moeite om vast te stellen of een dier dood was voor ze het gingen villen. In 40 procent van de gevallen moest een jager de zeehond nog een keer slaan, waarschijnlijk omdat het na de eerste klap of het eerste schot nog bij bewustzijn was. Bij 42 procent van de dieren troffen de artsen geen of slechts heel geringe scheuren in de schedel aan. Dat duidt erop dat ze hoogstwaarschijnlijk nog bij bewustzijn waren toen ze werden gevild.
Zeehonden zijn geen kabeljauweters
Zeehonden zijn geen kabeljauweters. Hun dieet is ingesteld op vetrijke soorten zoals haring, makreel en zeepaling", zegt hij. "Dat is met kabeljauw wel anders. Dat zijn bodemvissen én echte varkens. Die vreten echt alles. We hebben de zotste dingen in hun maag gevonden. Jesus, in kabeljauwlever zitten vaak meer wormen dan iets anders. Dat komt omdat ze zoveel uitwerspelen van zeehonden eten. Ken Frank, kabeljauwspecialist bij het Bedford Institute in Dartmouth (Nova Scotia)
Verkeerde redeneringen
In veel visfabrieken waar ze verse kabeljauw fileren doen ze dat op glazen tafels, met daaronder felle lampen. Zo zien de visverwerkers beter de wormen in de vis, die ze er vervolgens met pincetten uithalen. Die wormen zijn ondermeer parasieten die in zeehonden leven. Hoe meer zeehonden, hoe meer wormen in de vis redeneert de visindustrie.
bezoeker(s) online.
